این ره که رفتم به قبرستان است

یه وبلاگی هست که هنوز پر از خاطراته...

هرچند توش دیگه یه خط هم نمینویسم....

ولی خب.... میام میخونمش... خودمو... همیشه فکر میکردم وقتی خاطرات مینویسی خوندن خاطرات جذاب بشه برات... مرور اتفاقات گذشتهاند که جذابیت دارن...

ولی اصل خوندن این خاطرات دیدن طرز تفکرات ساده و احمقانهامه...

خلاصه بگم که خاطرات یه طرف... من ساده و بچهی احمق یه طرف...